La France #4 • Ik eet nóóit meer kebab. Jamais.

Op de terugweg van Le Jardin de Monet naar onze camping in Hénonville stopten we bij een klein café om daar te gaan eten. Met veel personen gingen we niet, maar bijna iedereen die dus wel meeging had daar kebab op. Pas de volgende avond kregen we er last van. M’n zus was al ziek voordat we op die avond gingen barbecueën, dus daardoor kon het niet komen. Intussen was mijn moeder ook ziek geworden. Ik had er (nog..) geen last van en ging na het barbecueën nog gewoon voetballen met een van de Franse jongens die we daar hadden ontmoet. Ik had al wel gezegd dat m’n zus ziek was.

De volgende ochtend kon ik uitleggen dat toute la famille ziek was.. Inclusief ikzelf dus. Ik was pas later op die avond ziek geworden en was deze ochtend met moeite naar de tafelvoetbaltafel (wat een woord) gelopen om het uit te leggen. “Toute la famille? C’est bizarre!” kreeg ik als antwoord. En inderdaad, dat was het ook. Zo ziek als we toen waren, waren we nog nooit geweest.

Toen ik had uitgelegd wat er aan de hand was, vertelde Jordan het aan een jongen die op de camping werkte – daar was hij bevriend mee – en die was ook verbaasd. Fransen praten tegen elkaar trouwens véél sneller, dus helemaal kon ik het niet volgen. Ook niet toen die jongen (ik weet z’n naam niet) een vraag stelde, maar toen deden we het maar via Google Translate 😛 Volgens mij wilden ze meer uitleg ofzo, want ze vroegen of m’n vader ook Frans kon. Dat kan hij niet haha. Maar ik wist dat iemand van de groep waarmee we daar waren wel goed Frans kon, dus ik vroeg of we daarheen moesten gaan: “Tu veux aller à une personne qui parle Français?” “Oui”.

Dus toen gingen we naar de persoon waar ik het over had, en die dus beter Frans kan dan ik: Wil. Of eigenlijk Willeke, maar we noemen haar Wil 🙂  Daar probeerden we het café nog op te zoeken op een grote kaart, omdat we natuurlijk wel wilden weten waar het nou was. Maar helaas, we konden het echt niet meer vinden. Misschien was het café in Amblainville? Of Frouville? Ik heb geen idee.. Dus toen gingen we maar spelletjes spelen, want Wil heeft altijd heel veel spelletjes mee. Ze kon alles in het Frans uitleggen aan Jordan en ik heb echt zoooveel nieuwe Franse woorden geleerd! De volgende dag gingen we helaas al naar huis, want we bleven maar een week. Helemaal beter was ik nog niet, maar het ergste had ik – gelukkig – al gehad.

Wat heb ik hiervan geleerd? Ik eet nooit meer kebab, voedselvergiftiging is VERSCHRIKKELIJK en de Fransen spreken kebab heel leuk uit. En de rest van m’n vakantie daar was wel heel leuk hoor!

Dit was mijn laatste artikel over mijn vakantie in Frankrijk! Ik schreef al eerder over mijn week in Frankrijk (dus een soort samenvatting), de markt & m’n outfit en Le Jardin de Monet. Mocht je die artikelen ook willen lezen, dan kan je op de linkjes klikken 🙂